[mehrdad-tanha]

سلام. فکر کنم از عنوان این مطلب معلوم باشه چه وضعی دارم. اینقدر تنهام که دیگه اصلاً نمیدونم واسه چی زنده ام؟!!
اتفاقی این سایت رو دیدم ، گفتم یه کم با بقیه درد و دل کنم .
من هر کاری میکنم نمی تونم با هیچ دختری دوست بشم. اصلاً وقتی یه دختر می بینم تمام بدنم قفل میشه. زبونم لال میشه. انگار جن دیدم. نمیتونم حتی یه کلمه عین آدم حرف بزنم چه برسه به اینکه باهاش دوست بشم. حتی گاهی وقتا شده که ببینم یه دختری مثلاً تو خیابون یه اشاره هایی میکنه (البته خیلی کم) اما من خودمو میزنم به اون راه . احساس میکنم اگه کاری کنم آبروم میره. احساس میکنم امکان نداره کسی از من خوشش بیاد و اون اشاره ها هم الکیه واسه اذیت کردنمه. میترسم. من میترسم برم جلو.

چی کار کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
بابا بخدا من پسر بدی نیستم. اما بلد نیستم دوس-دختر پیدا کنم. آخه چجوری میشه که بعضی پسرها این همه دوسته دختر دارن ، اونوقت یکی مثل من تو هفت آسمون هم هیشکی رو نداره.

دلم میخواد خودم رو بکشم. هر صبح که از خواب پا میشم با خودم میگم بازم یه روز دیگه، چرا بازم زنده ام؟؟؟؟
دیگه از تنهایی دارم واقعاً دیوووووونه میشم.

میشه منو راهنمایی کنید؟ چیکار کنم دوست پیدا کنم. لطفاً از این حرف های فلسفی برو ازدواج کن و اینجور چیزا تحویلم ندین. 1کم گرو 2 هستش از بی پولی و وضعیت زندگیم.
بیشتر ترجیح میدم از دهن خود دخترا بشنوم اونا چی دوست دارن و من باید چیکار کنم ، یا پسرهایی که توی دوست شدن مشکلی ندارن راهنماییم کنن. (حرف های قلمبه سلمبه روانشناسی نگینا. همین معمولی بگین )