ساشا افراد دیگه ای هم بودن. البته تقریباً همشون رو یه جورایی عجیب و غریب باهاشون آشنا شدم و اینکه احساس میکنم هیچوقت خودم اونها رو انتخاب نکردم. مثلاً توی چت با 2-3 نفر دوست شدم، بعد تلفنی صحبت کردم و دیدمشون. اما اونها اون کسی نبودن که من میخواستم. هیچ شباهتی به کسی که من دوست دارم ندارن.
بعضی وقتا که توی خیابون راه میرم ، چند باری شده که مثلاً یه دختری رو ببینم و یه دفعه احساس کنم که این دختر رو چقدر دوست دارم! یه چیزی در درونم بهم میگه که کاش میشد باهاش دوست بشم و اگه اینجوری میشد دوست داشتم همه چیزمو بهش بدم! واسش هر کاری کنم. همه دنیامو بهش تقدیم کنم. نمیدونم انگار که عاشق اون شخص بشم بدون اینکه حتی بشناسمش! اما دقیقاً توی همون حال بدنم قفل میشه و زبونم لال! هیچوقت، حتی 1 بار هم نشده که بتونم برم جلو و فقط یه سلام خشک و خالی کنم. حتی بعضی وقتا شده که اون شخص منو نگاه کنه، ولی من یه دفعه از ترس خودم به اون راه بزنم و یه جای دیگه ای رو نگاه کنم.
|