از شما دوستای عزیزم خیلی متشکرم که سعی میکنید کمکم کنید ساشای عزیز اصلا از اصطلاح دوست پسر خوشم نمیاد وحتی به اون پسر هم اجازه ندادم اسم رابطمونو اینجور بزاره البته متوجه حسن نیت شما هستم.اتفاقا من تصمیمم رو گرفتم که با این پسر باشم!اما اونچه که منو دچار تردید میکرد این بود که ازدواجی با این مشخصه ها درست هست؟من اگر انتخابی نداشتم که اصلا موضوع رو برای چی مطرح میکردم؟من خودم روانشناسی میخونم با استادم موضوع رو مطرح کردم وبالاخره پی به مشکلم بردم!میدونید بچه ها مشکل از اون پسر نیست اینکه دروغ میگه یا چی البته امیر جان اینجا روی صحبتم با شماست با توجه به شرایط ایشون وتعصبی بودن خانوادشون این حق روهم به ایشون بدین که درچنینی شرایطی برای بدست آوردن کسی که دوستش دارین شاید مجبور باشین دروغ بگین ودر اولین فرصت ممکن بعد بهبودی اوضاع میشه راستش رو گفت گاهی وقتا باید از شرایط اون آدم به قضیه نگاه کرد!ببنید اون پسر من مطمئنم (البته با توجه به ارتباط وبحثایی که باهم داشتیم)دروغ گونیست!وخیلی به ایده آلی که من میخوام نزدیکه پس سوشای عزیز من تصمیم گرفتم باهاش باشم اما سوالی که شماها میتونستین از من بکنین این بود که من اصلا آمادگی پذیرش یک زندگی رو دارم؟حتی میتونستین دلیل افسردگیمو برام توجیه کنین!البته من نمیدونم تخصص شما تو چه زمینه ایه اما به شما هم حق میدم که قصد کمک کردن رو دارید بچه ها من به این نتیجه رسیدم شرایطم برا ازدواج اصلا مناسب نیست وآمادگی پذیرش مسئولیت های زندگی رو ندارم،من گمان میکردم چون ایده آلم پیدا شده باید از دستش ندم اما حرف سوشای عزیزوقبول دارم شاید من دنبال تاییدی از سوی دیگران بودم تا بعد تقصیر وگردن اونا بندازم!خیلی نمیتونم تو این محیط کوچیک بگم چجوری حل شد،اما با یه مشاوره ی عالی از سوی استادم مشکل حل شد وزمان رو نیاز دارم تا به باورش برسم،امیدوارم همه ازدواج موفقی داشته باشن بازم مرسی بچه ها.
|