[Sasha]

نوشته اصلی توسط sara26

من از دنیا خواسته ی زیادی نداشتم و ندارم خدارو شکر تا الان به اکثر چیزهایی که میخواستم رسیدم ، من که چیزی نمی خوام اما دنیا نامرده شاید اشتباه گفتم آدمای این دنیا نامردن من یه دختری بودم که کلی دوست داشتم اما متاسفانه زمانی که دچار مشکلی شدم (در واقع افسردگی) اکثر دوستام تا نیمه های راه باهام اومدن و تنهام نذاشتن اما مشکل پشت مشکل برام پیش اومد که وضع منو بدتر کرد به طوری که حتی نتونستم بادوستام در میون بذارم یعنی اونا تنهام گذاشتن .

خواسته من از دنیا داشتن دوست صمیمی یا یه کسی بود که باهاش حرف بزنم الان با خیلیا دوستم اما با هیچ کدوم احساس صمیمیت نمیکنم

وقتی توی این دنیا کسی رو ندارم که باهاش حرف بزنم " دیگه دوست ندارم "که توی این دنیا زندگی کنم تا همیشه دردامو تو خودم بریزم

سارا، خیلی ها هستند که خواسته ای که تو داری رو اونها هم دارند و اونا هم نمیتونن کسی رو پیدا کنند که باهاش باشند. (نمونه اش همین دوستمون "مهرداد-تنها" که بزرگترین مشکلش طبق گقته خودش دوستی با دختراس)
اما من فکر میکنم مشکل واقعی تو اینه: منتظری تا آدم های دنیا عوض بشند تا وضعیت بهتری پیدا کنی! تنها کسی که میتونه همه چی رو درست کنه خودتی. باید بخواهی که اوضاع زندگی رو بهتر کنی، و قبول کنی تا با افسردگی هستی مشکلاتت ادامه خواهد داشت ، باید تلاش کنی تا شاد باشی و این در مرور زمان جهان تورو زیباتر خواهد کرد. ما همه دوستای تو هستیم و از اینکه باهام صحبت میکنیم خوشحالیم. تو تنها نیستی عزیزم